Omschrijving:

Het gebruik van leien op belangrijke gebouwen in Nederland stamt al uit de Middeleeuwen. Doch daarvoor werden ook al leien op daken verwerkt. Het is zelfs bekend dat ook de Romeinen af en toe leien als dakbedekking gebruikten. Het gebruik in Nederland ontstond doordat architecten voor belangrijke gebouwen een andere dakbedekking wilden toepassen dan in die streek gebruikelijk was, ze wilden het gebouw een imponerende indruk te geven.

Wat is een lei?

Een lei is in hoofdzaak een metamorf gesteente, ontstaan uit leem­afzettingen.

Leisteen bestaat uit een lange reeks van, ieder voor zichzelf tot de bijzondere hoedanigheden bijdragende mineralen - kwarts, serisiet, kalkspaat, chloriet, talk, rutiel en andalusiet en - in mindere mate voorkomend - sillimaniet, alles als slijpsel van door erosie ten ondergegane en verwijderde continenten, in de diepte der oceanen bezonken tot onwaarschijnlijk grote dikten als 10.000 meter en meer in dikke lagen, onder opwekking van grote hitte, samengeperst en verdicht.

Onder de invloed van de hoge drukken en de grote schuifkrachten die in onze aardkorst heersen, is de gelaagdheid ontstaan en een meer of minder sterke kristallisatie en vertanding van de mineralen. Al deze factoren, dus samenstelling van de grondstof, druk en ouder­dom van de lagen, bepalen de kwaliteit van de leien.

Door de plooiing van de aardkorst kwamen de leilagen vaak schuin te liggen en werden grotten gevormd. De natuur maakte dus als het ware de eerste leien daken. Die zijn dus niet door de mens uitgevonden, maar ontdekt. Juist de plooiing en opstuwing van de laagcomplexen veroorzaakt enerzijds voor de ontginning van de daklei moeilijke technische pro­blemen, doch anderzijds is de drukgelaagdheid in het oorspronkelijke kleigesteente ontstaan, waardoor dit die typische bladerige structuur heeft gekregen die de lei zo doet splijten.

Voor meer informatie over leisteen kunt u op de volgende link klikken informatie leisteen.